گاهی!
به نام آنکه جان را فکرت آموخت
فصل بهار از راه رسید و سال گذشته با همه فراز و فرودهایش گذشت و اکنون
هنگامه جدیدی است.
هنگامه ای که می توان با برخی از رفتار ها آن را شیرین و دلپذیر کرد.
فصلی که باید با بازنگری در اعمال و رفتارمان
به موضوعات انسانی نگاهی دقیق تر و ظریف تر داشته باشیم.
گاهی با یک کلام، قلبی آسوده و آرام می گیرد.
گاهی با یک قطره، لیوانی لبریز می شود.
گاهی با یک کلمه، یک انسان نابود می شود.
گاهی یک لبخند، فردی را تمام زمستان گرم نگه می دارد.
گاهی یک پیامک محبت آمیز، محبتی را از نو شعله ور می سازد.
گاهی یک نگاه تمسخر آمیز، غرور انسانی را ویران می کند.
گاهی با یک بی مهری، دلی می شکند.
گاهی یک لیوان چای، اشک را در چشمان مادر جاری می سازد.
گاهی یک جرقه، یک ساختمان را به آتش می کشد.
گاهی با ارسال یک داستان کوتاه برای دوستی، گرهی باز می شود.
گاهی با یک کار ساده ، درهای بهشت به روی آدم گشوده می شود.
مراقب بعضی« یک ها» باشیم
در حالی که ناچیزند، اما همه چیزند!
